آدم یک وقت هایی ،

خودش را برای همیشه جا می گذارد!

 مثلا روی پله های کثیف محل کاری که محترمانه اخراج شده،

نیمکت های چوبی سبز رنگ یک کافه ،

رو به روی ویترین مغازه ای توی قیطریه،

کوچکترین کلاس دانشکده،

خیابانی که آخرین خداحافظی هایش را کرده !

کوچه ای که هفت تا سیزده سالگی اش را در آن بزرگ شده،

  پنجره ی خانه ی دختری که اولین عشقش را مال خودش کرده،

 و بعد از آن هر وقت که از آنجا می گذرد ،

 با دیدن ِ خود تنهای خسته اش ،

 دهانش تلخ می شود ،

 وبغض !

از گلویش بالا می آید. 

آدم،

 یک وقت هایی !

 یک جاهایی ،

خودش را جا می گذارد .

 آن نیمه از خودش را که در مقابل فراموشی مقاوت می کند ،

 می اندازد همان گوشه کنار 

 و برای همیشه می رود ...

#الهه_سادات_موسوی